دعای نور

پنجم: سيّد ابن طاووس در كتاب <مهج الدعوات> از سلمان روايتي نقل كرده كه: در آخر روايت مطلبي آمده به اين مضمون: حضرت فاطمه (عليها السلام) كلامي به من آموخت كه از حضرت رسول (صلّي الله عليه و آله) فراگرفته بود ، ايشان آن را در صبح و شام مي خواند به من فرمود: اگر مي خواهي هرگز در دنيا دچار تب نشوي بر آن مداومت كن. و آن كلام اين است:

بِسْمِ اللهِ النُّورِ

بِسْمِ اللهِ نُورِ النُّورِ

بِسْمِ اللهِ نُورٌ عَلى نُورٍ

بِسْمِ اللهِ الَّذى هُوَ مُدَبِّرُ الاُْمُورِ

بِسْمِ اللهِ الَّذى خَلَقَ النُّورَ مِنَ النُّورِ

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى خَلَقَ النُّورَ مِنَ النُّورِ

وَاَنْزَلَ النُّورَ عَلىَ الطُّورِ فى کِتابٍ مَسْطُورٍ فى رَقٍّ مَنْشُورٍ بِقَدَرٍ مَقْدُورٍ عَلى نَبِی مَحْبُورٍ

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى هُوَ بِالْعِزِّ مَذْکُورٌ

وَبِالْفَخْرِ مَشْهُورٌ وَعَلَى السَّرّاءِ وَالضَّرّاءِ مَشْکُورٌ

وَصَلَّى اللهُ عَلى سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ.

به نام خداى نور، به نام خداى نور نور، به نام خداى نور بر نور، به نام خدایى که تدبیرگر امور است، به نام خدایى که نور را از نور آفرید، و سپاس خدایى را که نور را از نور آفرید، و نور را در کوه طور فرو فرستاد در کتابى بر نوشته، در ورقه‏اى گشوده، با اندازه‏اى درخور، بر پیامبرى‏ آراسته، سپاس خداى را که به عزّت یاد شود، و به عظمت مشهور است، و بر شادى و بدحالى سپاسگزارى شود، درود خدا بر آقاى ما محمّد و خاندان پاکش