مناجات خمس عشر
مناجات خمس عشره [يعني مناجاتهاي پانزدهگانه] از مولاي ما علي بن الحسين (عليهما السلام) است ، علاّمه مجلسي رحمه الله عليه در كتاب بحار الانوار فرموده است: من اين مناجات را به روايت از آن حضرت در كتابهاي بعضي از علما (رضوان الله عليهم) يافتم.
مناجات اول: راز و نياز توبه كنندگان
المناجاه الاولي ;مناجات التّائبين:
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
إلَهِي ألْبَسَتْنِي الْخَطَايَا ثَوْبَ مَذَلَّتِي وَ جَلَّلَنِي التَّبَاعُدُ مِنْكَ لِبَاسَ مَسْكَنَتِي
به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهرباني اش هميشگي است خدايا! گناهان بر من لباس خواري پوشانده، و دوري از تو جامه درماندگي بر تنم پيچيده،
وَ أَمَاتَ قَلْبِي عَظِيمُ جِنَايَتِي فَأَحْيِهِ بِتَوْبَهٍ مِنْكَ يَا أَمَلِي وَ بُغْيَتِي وَ يَا سُؤْلِي وَ مُنْيَتِي
و بزرگي جنايتم دلم را ميرانده، پس آن را با توبه به درگاهت زنده كن، اي آرزويم و مرادم و خواسته ام و اميدم،
فَوَعِزَّتِكَ مَا أَجِدُ لِذُنُوبِي سِوَاكَ غَافِراً وَ لاَ أَرَي لِكَسْرِي غَيْرَكَ جَابِراً
به عزّتت سوگند براي گناهانم آمرزنده اي جز تو نمي يابم، و براي دل شكستگي ام جبران كننده اي جز تو نمي بينم،
وَ قَدْ خَضَعْتُ بِالإِْنَابَهِ إلَيْكَ وَ عَنَوْتُ بِالاِسْتِكَانَهِ لَدَيْكَ
به پيشگاهت با توبه و انابه فروتني نمودم، و با ذلّت و خواري، به درگاهت تسليم شدم،
فَإِنْ طَرَدْتَنِي مِنْ بَابِكَ فَبِمَنْ أَلُوذُ وَ إِنْ رَدَدْتَنِي عَنْ جَنَابِكَ فَبِمَنْ أَعُوذُ
اگر مرا از درگاهت براني به كه روي آورم؟ و اگر از آستانت بازگرداني به كه پناه برم؟
فَوَا أَسَفَاهْ مِنْ خَجْلَتِي وَ افْتِضَاحِي وَ وَا لَهْفَاهْ مِنْ سُوءِ عَمَلِي وَ اجْتِرَاحِي
در اين حال افسوس از شرمندگي و رسوايي ام، و دريغ از زشتي كردار و فراهم آوردن گناهانم،
أَسْأَلُكَ يَا غَافِرَ الذَّنْبِ الْكَبِيرِ وَ يَا جَابِرَ الْعَظْمِ الْكَسِيرِ أَنْ تَهَبَ لِي مُوبِقَاتِ الْجَرَائِرِ
اي آمرزنده گناهان بزرگ، و اي جبران كننده استخوان شكسته، از تو درخواست مي كنم كه گناهان تباه كننده ام را بر من ببخشايي،
وَ تَسْتُرَ عَلَيَّ فَاضِحَاتِ السَّرَائِرِ وَ لاَ تُخْلِنِي فِي مَشْهَدِ الْقِيَامَهِ مِنْ بَرْدِ عَفْوِكَ وَ غَفْرِكَ
و بر من بپوشاني پنهانكاريهاي رسواكننده ام را، و مرا در عرصه قيامت از نسيم گذشت و آمرزشت بي بهره مگذاري،
وَ لاَ تُعْرِنِي مِنْ جَمِيلِ صَفْحِكَ وَ سَتْرِكَ
و از پوشش زيباي چشم پوشي ات عريان و بي پوشش رها نسازي،
إِلَهِي ظَلِّلْ عَلَي ذُنُوبِي غَمَامَ رَحْمَتِكَ وَ أَرْسِلْ عَلَي عُيُوبِي سَحَابَ رَأْفَتِكَ
خدايا سايه رحمتت را بر گناهانم بينداز، و ابر مهرباني ات را به سوي عيبهايم گسيل كن،
إِلَهِي هَلْ يَرْجِعُ الْعَبْدُ اﻵْبِقُ إلاَّ إلَي مَوْلاَهُ أَمْ هَلْ يُجِيرُهُ مِنْ سَخَطِهِ أَحَدٌ سِوَاهُ
خدايا آيا برده فراري جز به جانب مولايش باز مي گردد؟ يا كسي به او از خشم مولايش جز مولايش پناه مي دهد؟
إِلَهِي إِنْ كَانَ النَّدَمُ عَلَي الذَّنْبِ تَوْبَهً فَإِنِّي وَ عِزَّتِكَ مِنَ النَّادِمِينَ
خدايا اگر پشيماني از گناه توبه است، پس به عزّتت سوگند كه من از پشيمانانم،
وَ إِنْ كَانَ الاِسْتِغْفَارُ مِنَ الْخَطِيئَهِ حِطَّهً فَإِنِّي لَكَ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِينَ لَكَ الْعُتْبَي حَتَّي تَرْضَي
و اگر آمرزش طلبي از خطاكاري سبب فرو ريختن خطاها از پرونده است، من از آمرزش خواهانم، حق رضايت با توست تا راضي شوي،
إِلَهِي بِقُدْرَتِكَ عَلَيَّ تُبْ عَلَيَّ وَ بِحِلْمِكَ عَنِّي اُعْفُ عَنِّي وَ بِعِلْمِكَ بِي اِرْفَقْ بِي
خدايا با قدرتت بر من توبه ام را بپذير، و با بردباري ات نسبت به من از من درگذر، و با آگاهي ات از حال من با من مدارا فرما،
إِلَهِي أَنْتَ الَّذِي فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَاباً إلَي عَفْوِكَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَهَ
خدايا تويي كه به روي بندگانت دري به سوي بخششت گشودي و آن را توبه ناميدي،
فَقُلْتَ تُوبُوا إِلَي اللَّهِ تَوْبَهً نَصُوحاً فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبَابِ بَعْدَ فَتْحِهِ
و خود فرمودي: <بازگرديد به جانب خدا، بازگشتي خالصانه، پس عذر كسي كه از ورود به اين در پس از گشوده شدنش غفلت ورزد چه مي تواند باشد؟