توهم بی خدایی-متن

16- ایثارگری خویشاوندان (ص300تا 301)

6⃣1⃣ایثارگری خویشاوندان🔰

اینکه فردی نسبت به نزدیکانش ایثار می کند، مستلزم آن است که وی آنها را بشناسد و آنها را ازدیگران بازشناسد. انگیزه ای در درون فرد نهادینه شده است که به نزدیکانش بر اساس میزان نزدیکی آنها به نسبت مقدار متفاوتی از ژن های فردی که در خود دارند،توجه و اهتمام نشان دهد. هر چه این نسبت بیشتر شود، توجه نشان دادن نیز بیشتر میگردد و بر عکس. بنابراین ضروری است که فرد از
قدرتی برخوردار باشد تا بتواند آنها را از روی چهره شان شناسایی کند. به این ترتیب او به پسرش بیش ازپسر برادرش و به برادرش بیش از پسرعمویش توجه نشان می دهد وبه همین ترتیب تا آخر.
قضیه ربطی به نزدیکی مکانی ندارد ودرنتیجه نزدیک شدن افراد غریب به ما، باعث نمی شود قاعده ی ایثارگری خویشاوندی اشتباه کرده و به بیگانگان توجه نشان دهد؛ مثلاً پس ازاستقرار بشر در روستاهاوجوامع کشاورزی بدوی.
آری، ممکن است چنین تصور شود که گاهی اوقات با وقوع جهش، این ویژگی یعنی ایثارگری خویشاوندی متوجه بیگانگان نیز بشود ولی فرجام چنین جهشی دیر یا زود انقراض ونابودی است، زیرا چنین ژن هایی نمی توانند با آن دسته از ژن هایی که مخصوص ویژگی ایثارگری فقط به خویشاوندان هستند، رقابت کنند؛ چراکه کسانی که نزدیکانشان را ترجیح میدهند، میتوانند به شکلی گسترده،ژن های خود را منتقل سازند و از آنجا که رقابت بین افراد یک گونه سخت و نفس گیر است، لذا دیر یا
زود گروهی که حامل ژن های جهش یافته از آن نژاد هستند، از گردونه خارج شده و فقط ایثارگری خویشاوندی بر جای میماند.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ